امروز صبح که از خواب پا شدم، فکر می کردم می دونم قراره تا شب برام چه اتفاقایی بیفته: می رم دانشگاه، یکی از بچه ها کیک میاره، یکی دیگه از بچه ها کنفرانس داره، با استاد فلانی صبحانه مونو می خوریم، می رم برگه نظرسنجی رو که پر کردم تحویل خانم آموزش ( مخفف خانم فلانی مسئول آموزش تحصیلات تکمیلی)میدم، بعد می رم بانکه عابر بانکمو که دستگاه دیروز خورده پس می گیرم، بعد هم ولیعصر یه خرید کوچولو، میرم خونه، دوست جون میاد کتابای مورد نیازشو ازم می گیره، یه دوش می گیرم ، می رم آرایشگاه و شب هم که عروسی پسر دایی جان

اما خوشبختانه روزم کاملاً متفاوت شد. القبته تا قسمت رفتن پیش خانم آموزش همونطوری که انتظار داشتم پیش رفت، اما بعدش...

خانم آموزش تا منو دید گفت فلانی امروز تولدته؟ با تعجب گفتم نه. گفت اصلاً تو چند سالته؟ گفتم سی. پرسید تولدت کی بوده؟ گفتم خرداد. گفت خوبه پس با من بیا...

پرسیدم خانم آموزش کجا؟ گفت استاد فلانی باهات کارداره. حالا این استاد فلانی کی باشن. یه آقای میونه سال که بارزترین ویژگی ظاهریش موهای جوگندمی بلندشه که از پشت می بنده و تا رو کمرش می رسه. من از خیلی وقت پیش نسبت به مردایی که موهاشون بلنده حس خوبی دارم، یه جورایی فکر می کنم آدم های آزادی هستن و از این که از عرف الکیه جامعه پیروی نمی کنن خوشم میاد، خالا شما فکر کنین که این مرد مو بلند استاد دانشگاه هم باشه، از اونجایی که سنت شکنیش شدیدتر بوده، علاقه من هم به اون بیشتره...

خلاصه که کلی تو دلم مشعوف شدم از اینکه استاد فلانی می خوان منو ببینن. رفتم تو اتاقشون سلام و علیک و از این جور حرفا. بعد هم سوال درباره اینکه از کجا آمده ای؟ آمدنت بهر چه بود و آیا از این جایی که اومدی راضی هستی یا نه، من هم، داشتم به سوالات گوش می دام و جواب می دام، همینکه تو این فکر بودم که آخه دکتر فلانی که حتی استاد ما هم نیست می تونه با من چه کار داشته باشه، گویا متوجه شد که ذهن من خیلی مشغوله، چون گفت خب ، من منظورم از اینکه خواستم شما رو ببینم این بود که به نهار دعوتتون کنم، قبول می کنین؟ من تو دلم قیافم شده یه چیزی به مراتب بدتر از این تعجب کرده بودم در حد بنز، اما طبق معمول به روی خودم نیاوردمو گفتم من امروز قرار بوده که برم سر کار، اجازه بدین تماس بگیرم ببینم می تونم کارمو تعطیل کنم یا نه. ازم پرسید که آیا شخص دیگه ای هم تو کلاسمون هست که سی سالش باشه و من گفتم بله یه نفر دیگه هست، گفت اونم اگر پیدا کردی بهش بگو. گیج و منگ از دفترش اومدم بیرونو زنگ زدم به دوستم. گفتم می خوای بری کجا؟ گفت خونه. گفتم ناهار دعوتی. گفت دعوت کی؟ گفتم دکتر فلانی، با تعجب گفت چرا؟ قضیه رو تا اونجایی که می دونستم براش توضیح دادمو با هم رفتیم پیشش. قرار گذاشتیم که ساعت دوازده همدیگه رو تو یه رستوران ببینیم. خانم آموزش که فهمید ما بیرون قرار گذاشتیم، هول ورش داشت، گفت کاش قبول نمی کردین، اگه یه چیزی بشه ... و من هرچی فکر کردم نفهمیدم ممکنه چه چیزی بشه، بگو آخه اگه ایشون قصد بدی داشت میومد تو دانشگاه جار بزنه؟ یعنی یه استاد مملکت اینقدر کم هوش و دیوانس؟ خلاصه ساعت دوازده رفتیم رستوران. توی راه به همکلاسیم گفتم فکر کنم این داره یه تحقیق انجام میده، می خواد ما بریم اونجا، خودش نیاد، عکس العمل ما رو ببینه. اما بنده خدا به موقع اومد، اونجا برامون تعریف کرد که امروز تولد کسیه که براش خیلی عزیزه و متاسفانه ازش دور. گفت تلفنی ازاون فرد  خواسته امروز ناهار همه دوستاشو مهمون کنه و اونکه به دلایلی حال و روز خوشی نداشته قبول نکرده و ایشون بهش گفته حالا که تو این کارو نمی کنی من امروز تو دانشگاه هرچی آدم سی ساله پیدا کنم دعوت می کنم ناهار. واقعاً که چقدر بعضی آدما متفاوتاً ، خیلی برام جالب بود که آدمایی رو به ناهار دعوت کرده بود که اصلاً نمی شناختشون،من اگه بودم عمراً این کارو می کردم،  چقدر هم سعی کرد که جو صمیمانه ای ایجاد کنه، همکلاسی خوب باهاش همراهی کرد، اما من طبق معمول گاردهای حفاظتیم رو که همیشه تو شروع رابطه خیلی مشهوداً داشتم، راستش به همکلاسی حسودیم شد، کاش یه کم با آدما راحت تر بودم، کاش منم به اندازه اون اجتماعی بودم.

استاد ازمون پرسید وقتی دعوتتون کردم چه حسی داشتین و ما گفتیم که خیلی تعجب کردیم، ایشون هم گفت من هم از اینکه شما دعوتمو پذیرفتین خیلی تعجب کردم، هر غریبه ای شما رو دعوت کنه باهاش میرین بیرون؟ ما هم گفتیم که چون ایشون رو می شناختیم دعوتشون رو قبول کردیم. این  اتفاق شاید خیلی مهم به نظر نیاد، اما روز منو عوض کرد و علاقه م به دکتر مو بلند رو بیشتر، اونم به چند دلیل: اولیش اینکه من به شدت ادمهایی رو که می تونن تا این حد کسی رو دوست داشته باشن، تحسین می کنم، دوم اینکه من آدمای خلاقو که ایده های نویی دارن دوست دارم، سوم تصمیم به مهمان کردن کسایی که نمی شناسیشون و شاید تو دیدار اول ازشون خوشت نیاد، واقعاً تصمیم شجاعانه ای  یه و چهارم اینکه ایشون با این کارشون امروز من رو به روزی تبدیل کردن که هیچوقت از خاطرم نمیره. چقدر خوبه که آدم توانایی تغییر دادن روز دیگران رو داشته باشه، البته تغییر خوب منظورمه. خیلی دوست دارم منم بتونم یه روزی همچین کاری بکنم، فکر می کنم ارزش زندگی به همین چیزا باشه، راستی چقدر خوب شد که از قالب همیشگیم اومدم بیرونو این دعوتو قبول کردم، چقدر امروزم خوب بود، چقدر آدمای متفاوت رو دوست دارم، چقدر خوبه روز آدم با اون چیزی که انتظارش رو داشته فرق کنه، چقدر...