یه وقتایی هست که فکر می کنی حالت خوبه، که هیچ مشکلی نیست، که به رغم مشکلات تو خوب استقامت کردیو همه چی آرومه، اما یه دفعه یه تلنگر، یه موضوع بی اهمیت،باعث می شه بشکنیو هزاران تکه بشی، اونوقته که می بینی تو وجوت چه خبر بوده و تو بی خبر بودی

دوشنبه فکر می کردم که تموم سختی ها حداقل برای مدتی تموم شده و می تونم کمی آرامش تنفس کنم. آخه هفته قبلش شاید بتونم بدون اغراق بگم  یکی از بدترین دوران زندگیم بود. با اینکه 3شنبه هم سر کار نرفتم، باز هم اتفاقات طوری دست به دست هم دادن که من شنبه شب تا حدود 3 نیمه شب بیدار باشمو کنفرانسم رو تکمیل کنم، تازه اون موقع پاورپوینتم تکمیل شد و یه نگاه سرسری روش انداختم، بعدش هم بیهوش تا ساعت 7 صبح...

خلاصه که یکشنبه بخیر گذشت اما از روز دوشنبۀ هفتۀ قبل تا عصر یکشنبه به جای هوا مدام استرس تنفس کرده بودم، فکر اینکه نتونم به تعهدم عمل کنم و کنفرانسم که تاریخش از دو ماه قبل تعیین شده بود ، آماده نشه داشت دیوونه م می کرد. به هر مصیبتی بود دوشنبه آخرین کنفرانس این ترم رو هم دادم و توهم آزادی برم داشت. دوشنبه که تا شب تو اتاقم می گشتمو فقط برگه از این ورو اون ور جمع می کردم. سه شنبه صبح هم رفتم سر کار، بعد از ظهر اول یه سر به دوست کتاب فروشم زدم و بعد هم شام با دوست جون رفتیم بیرون، تصمیم داشتم که چهارشنبه یه سر و سامونی به اتاقم بدم و 5 شنبه و جمعه رو هم استراحت کنم تا از شنبه با انرژی و روحیه به کارام برسم. اما گویا آرامش اساساً با من در تضاده. به همین دلیل چهارشنبه از طرف شهرداری اومدن جلوی خونه رو کندن برای اتصال به فاضلاب شهری و بقیه داستان ...

می گفتن 1 روزه تموم می شه اما 5 شنبه تازه اومدن تو خونه، و یه کار کوچیک تبدیل شد به یک بنایی تمام عیار که همۀ خونه رو درگیر کرده و هنوز هم تموم نشده. و این به این معنی بود که من بیچاره  تو این دو روز حتی نتونستم تا ساعتی که دلم می خواست بخوابم، چه برسه به چیزای دیگه. خلاصه که خاک و خل خونه رو برداشته و من هم تو همین  اوضاع مجبور شدم بشینم مطالب مجله رو بنویسم، چون فقط تا فردا مهلت داشتم. دیروز حالم خوب بود، به مامان گفتم حالا که وقت دارم، وسایل ترشی رو بگیر که با هم درست کنیم و در حقیقت همه کارشو خودم انجام دادم، عصر هم کتاب تماماً مخصوص رو بالاخره تموم کردم. تو همۀ این مدت هم فکر می کردم که حالم چقدر خوبه، تا اینکه امروز عصر خان داداش و عهد و عیال اومدن اینجا، راستش از دیدنشون خوشحال که نشدم هیچ، ناراحت هم شدم، تو این هاگیر، واگیر بنایی کی حال و حوصلۀ مهمون داره؟ حتی اگه اون مهمون برادر آدم باشه. حدس زدم که مامان دعوتشون کرده باشه و عصبانی شدم، اما با خودم گفتم من می مونم تو اتاقم و به کارم می رسم. موقع شام رفتم پایینو یه سلام و علیک معمولی کردم، بماند که فکر می کردم خودم هم خاک و خلی هستم و کلی از بابت این موضوع شرمنده بودم پیش خودم. بعد از شام مامان جان آلبوم ها رو آوردن که از توش عکس انتخاب کنن و من یک آن دیدم که فسقلی داره آلبوم نازنین دوران بچگیم رو می کوبونه رو زمین و الانه که آلبوم بیچاره از هستی ساقط شه. دو بار مهربانانه گفتم فسقلی جان عمه آلبوم را بده به من که نداد، اومدم آلبوم رو ازش بگیرم که افتاد رو آلبومو زد زیر گریه، حالا گریه نکن، کی گریه کن...

بابا جانش هم کلی نازو نوازشش کردو بعد هم آلبومو از من گرفتو با فسقلی بردن گذاشتن سر جاش، باباجان خودمان هم برای اینکه خدای ناکرده یک وقت کم نیاورد گفت نباید سر بچه داد می زدی، حالا من کی داد زدم خدا داند و بدین ترتیب فسقلی، برادر جان و آقای پدر توانستند گامی بس مهم در تربیت من بردارند. و این همان تلنگر بود، همۀ استرس هایی که تو دو هفتۀ گذشته تجربه کرده بودم، همۀ تنش های تخلیه نشده ام، و همۀ نابسامانی های مربوط به شرایط خانه، به اضافۀ احساس تنهایی که گاهی اوقات وزنش اذیتم می کند،باعث شد که حالم آنقدر بد شود که دیگر نتوانم پایین بنشینم، بیایم بالا و یه دل سیر گریه کنم. بعد هم منتظر رفتن خان داداش اینها شوم و دعا کنم که مامان بیاید توی اتاقم که غرغرهایم را خدمتش ابلاغ کنم، و حالا که وظایف این قسمت آخر را به هم نحو احسن به پایان رسانده ام، کمی احساس سبکی می کنم. البته نه کاملاً ، چون آنقدر که دلم می خواست گریه نکرده ام هنوز...

حالا می روم دندان هایم را می شویم، صورتم را هم و بعد توی تختخواب گرم و نرمم اگر هنوز اشکی باقی بود،کریه می کنم، انقدر که سبک شوم، آنقدر که همۀ آشفتگی از تنم خارج شود، آنقدر که همۀ تنش ها و استرس هایم همراه اشک هایم از گونه ام سرازیر شوند، آنقدر که دیگر وقتی به آینده ام فکر می کنم نترسم، آنقدر که دوباره  جمله " الیس الله بکاف عبده؟" وجودم را سرشار از اطمینان کند، آنقدر که وقتی یاد این ترانۀ ابی که می گوید شونۀ کی مرهم هق هقت می شه دوباره... می افتم گریه ام شدیدتر نشود، آنقدر که ...

نوشته شده در ۱۱ آذر ۱۳٩٠ساعت ۱٠:٥٧ ‎ب.ظ توسط نظرات () |