نشسته بودم روی مبل و داشتم بعد از یک هفته که اصلاً تی وی ندیده بودم، از این کانال می رفتم به اون کانال، حواسم هم بود که خدای ناکرده یه وقت نزنم شبکه 5. اما نمی دونم چی شد که  دستم خورد روی دکمه5 و... . یه دفعه چشمم افتاد به عکسش روی میز، کنار یه دسته گل بزرگ سفید و دو تا شمع سیاه، از حرفای مجری فقط در این حد فهمیدم که سکته کرده، نمی دونستم چی کار کنم، حس می کردم نفسم دیگه بالا نمیاد، همون جا نشستم و به اندازه چند سال گریه کردم، حالم خیلی بد بود، دیگه واقعاً نمی تونستم نفس بکشم، انگار که یکی محکم گلومو گرفته بود، یه دفعه تکونی خوردم و از خواب پریدم ( بعضی وقتا توی خواب حس می کنم که از یه جای بلند پرت شدم پایین، دلم یهو می ریزه و از خواب می پرم، اون موقع هم همین طور شدم). اول یه نفس عمیق کشیدم، خدا رو شکر کردم که همش فقط یه خواب بوده. ساعتو نگاه کردمو و سعی کردم دوباره بخوابم، اما نتونستم. فردا صبح هم هرچی می خوندم حالیم نمی شد، فکرم می رفت پیش امیر. اومدم تو نت، اسمش رو سرچ کردم، خوشبختانه خبر بدی راجع بهش پیدا نکردم، تی وی رو هم روشن کردم اما خبری نبود، هر کاری می کردم آروم نمی شدم،خیلی دوست داشتم بهش زنگ بزنم تا صداش رو بشنوم ، مطمئن شم که حالش خوبه، اما ... . تا اینکه فکری به ذهنم رسید، با شماره موبایل خواهرم که الان دست منه، اس ام اس زدم : سلام، حالت خوبه؟ تو رو خدا مراقب خودت باش.

نمی دونم منتظر تلفن یا پیام کیه که با اینکه سرش شلوغه باید بفهمه هر تل یا پیام ناشناسی از طرف کیه، می دونستم که اگه حالش خوب باشه، جواب میده یا زنگ می زنه. تا شب خبری ازش نشد، اما سر ساعت 12 زنگ زد. اونم نه با شماره خودش که با یه شماره ناشناس، از اون جایی که هیچکس بجز اعضای خانواده شماره خواهری رو نداره، فهمیدم که خودشه. یه دفعه دلم خواست یه ذره سر کارش بذارم، به جای همه اون روزایی که به من گفته بود چون حمله قلبی بهش دست داده، دکترش گفته نباید با تلفن صحبت کنه و منو سر کار گذاشته بود . و من هم براش دعا می کردم و نذر و... .تااینکه خیلی اتفاقی متوجه شدم گویا فقط امواج شماره من برای ایشون ضرر داشته و لا غیر. چون وقتی یکی از همکارام جلوی من (البته همکارم از رابطه ما خبر نداشت) بهش زنگ زد، گوشیش زنگ نخورده جواب داد و چقدر هم شاد بود و شنگول.

خلاصه مطلب اینکه تا 5 روز، راس ساعت 4 بعد از ظهر و 12 شب زنگ می زد و من هم جواب نمی دادم، اما دیگه دلم نیومد بیشتر از این اذیتش کنم، روز پنجم که زنگ زد، گفتم بله بفرمایید و اون هم سریع قطع کرد. حالا حتماً پیش خودش فکر می کنه که چقدر زرنگ بوده و من نشناختمش، اما من اونقدر ها هم که به نظر می رسه خنگ نیستم، خدا رو شکر که حالش خوبه، امیدوارم همیشه خوب بمونه.

پ.ن : من این وبلاگو راه انداختم تا ممنوعه هام رو توش بنویسم، البته بعضی هاش رو نوشتم، اما گویا اینجا هم یه جورایی احساس نا امنی می کنم. به خاطر همین تصمیم گرفتم بعضی از نوشته ها مو رمز دارم کنم، تا هم بتونم همه چیز رو بنویسم، همین که حریمم حفظ بشه، البته دوستای خوبم اگر دلشون بخواد می تونن محرمانه ها ی من رو بخونن.