تازه شام تموم شده بود که تلفن زنگ زد، مامان گوشی رو برداشت، فهمیدم که یکی از دوستان قدیمین.آقای خانواده همکار قدیمی پدرم  و بابا و مامان بعد از ازدواج و قبل از اینکه خونه بخرن، چند سالی مستاجر این خانواده بودن. وقتی دیدم مامان خیلی ناراحت شده، فهمیدم یکی فوت شده، سریع فکرم رفت پیش آقای ...، اما وقتی دیدم مامان اونقدر ناراحت شده که حتی نتونست تسلیت بگه و علت رو بپرسه، حدس زدم که... و متاسفانه حدسم درست بود، این خانواده 3 تا پسر دارن که دو تا پسر بزرگترشون دقیقا همسن خواهر و برادر من بودن و از اونجایی که تا 6/7 سالگی باهم همسایه بودن، دوستان خوب بچگی. توی آلبوم عکس خواهر برادرم کلی عکس 4 تایی هست ازشون با این دو تا برادر، که امشب مامانشون زنگ زده بودن که بگه یکی شون دیگه نیست، رفته و بر هم نمی گرده

این روزا که دارم درس می خونم ذهنم خیلی مشغول موضوعات بیخودی می شه که اعصابمو ناراحت می کنه، امروز ظهر من که تی وی نمی بینم خیلی اتفاقی برنامه ای رو دیدم که از پسر هنرمندی به نام علی که تومور داشت و مادرش دعوت کرده بودن، کلی بهش حسودیم شد و شرمنده شدم از ناشکری های گاه بگاهم، حس کردم که تلنگری بوده که لازم داشتمش، اما امشب فهمیدم که به یه تلنگر محکم تر نیاز داشتمو خودم نمی دونستم.

علت مرگ امیر رو نمی دونم. تنها تصویری هم که ازش دارم، تصویر یه پسر جوون خوشگل و خوش تیپ که مدل سیبیلهاش هیچ وقت از یادم نمیره ، این تصویر تقریباً مال 10 پونزده سال پیشه که یه شب به منزلشون رفته بودیم، البته بعد از اون هم ،هم ما خونشون رفته بودیم و هم اونا به خونه ما اومده بودن، اما امیر هیچوقت نبود. یادمه بار آخری که دیدمش با خودم گفتم، خوش به حالش چقدر قد بلند و خوش تیپه ، و پیش خودم نتیجه گرفتم که حتماً خیلی هم خوشبخته، اون موقع نوجوون بودم و یکی از مهمترین مسائل دنیا برای من قد کوتاه و ریزنقشیم بود که خیلی اذیتم می کرد، فکر می کردم هر کی قدش از من بلندتره حتما از من خوشبخت تره و این طوری می شد که به این نتیجه می رسیدم  که گویا من از همه بدبخت ترم...

اما خوشبختانه برای خودم و متاسفانه برای دیگران، به مرور زمان بهم اثبات شد که نتیجه گیریم خیلی درست نبوده، حداقل در مورد امیر که کاملاً برعکس بود. بعضی وقتا از مامانش می شنیدیم که با پدرش ناسازگاره ، یه شکست عشقی خورد، خواست بره انگلیس، تا ترکیه رفت، اما کارش درست نشد و مجبور شد برگرده، با اون ظاهر برازنده، شد راننده آژانس و متاسفانه تو این کار هم موفق نبودف تصادف  و...، هیچ وقت ازدواج نکرد و با کسی هم رفت و آمد نداشت.

گویا اعتیاد پیدا کرده بود، نمی دونم من تو چهره اون پسر اخمو چی دیده بودم که فکر کرده بودم یکی از خوشبخت ترین آدمای روی زمینه، همانطور که حالا نمی دونم چی می شه یه آدم به اینجا می رسه، این سبک زندگی رو برای خودش انتخاب می کنه، و سعی هم نمی کنه تغییرش بده، از چیش خوشش میاد، واقعاً آرامش داره؟

امیر با چهل سال عمری که از خدا گرفتی چه کردی؟؟؟؟ چند روزشو زندگی کردی؟ چند روزشو مرده بودی؟ چند روزشو مامانتو کشتی؟؟؟؟؟؟؟

راستی من اگه یکی از همین روزای نزدیک بمیرم، اصلاً زندگی کردم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ زندگی کردن پیشکش، اصلاً می دونم زندگی یعنی چی؟؟؟؟

دلم واسه داداشی هم شور می زنه، درسته ارتباطش تقریباً با امیر قطع شده بود، اما با برادرش هنوز هم صمیمی هستن و فکر هم نمی کنم از دست دادن یکی از دوستای بچگی، هرقدر هم که ازش دور شده باشی، هرقدر هم که بدونی از زندگیش لذت نمی برده، تجربه راحتی باشه. به هر حال امشب بهش چیزی نگفتیم، مامان فردا صبح بهش می گن

از وقتی این خبرو شنیدم، بغض راه گلومو بسته، ولی نمی دونم چرا گریم نمی گیره، راستش خودمم نمی دونم چرا و واسه کی اینقدر ناراحت شدم...

امیرجان روحت شاد، امیدوارم  به اون آرامشی که می خواستی، رسیده باشی

پ.ن : دیشب مامان و بابا رفتن منزل آقای ... . امیر روز دوشنبه کلیه درد می گیره و بالاخره با اصرار مامانش راضی می شه بره دکتر، تو مطب میگن که هرچه زودتر باید برسونینش بیمارستان. و اونجا با انجام آزمایش مشخص می شه که کلیه ش عفونت کرده، دچار نارسایی حاد کلیه شده و عفونت هم به خونش زده، سریع بستریش می کنن، تا ساعت 4 صبح تقریباً بیهوش بوده و بعد هم روه پر تلاطمش پر می کشه و میره، به همین راحتی برای من شنونده و به همین سختی برای مامانش...